شعر نو ( دنیای من )
يكشنبه, 04 دی 1390
در میان اشک هایی جاودان در میان دستهایی بی نشان خاطرم لرزید و یک باره شکست تیره شد دنیا و خم شد آسمان قسمت این عاشقی شد انتظار قسمتی که هی ورق می زد جهان عشق با تردید یعنی پوچ و هیچ همچو گل یا پوچ در دستانمان که تواند باز گوید حال من؟ رشته افکار بی تکرار من من،خدا،تو،آسمان،یک رشته ایم رشته ای که شد سرشت و جان من غُصه اینجا حکمرانی می کند تا تو هستی غایب از چشمان من بوی ریحان،بوی عشق،بوی خدا چه عذابی می کشند چشمان من من کجا و عشق پاک کبریا دیدنت یک بار شد دنیای من با خدا در شعر عشق بازی می کنم تا که باز آرد به من دنیای من تا جهان هست و من و تو زنده ایم کّس نباشد غیر تو  دنیای من باز میثم شعر نو آغازکرد شعر من برخواست از احساس من     میثم اسفندانی01/10/1390